W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Mogą Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce prywatności Cookies"

Rozumiem i zgadzam się

Biopole z biomasy odpadowej

2026-04-17

Łukasiewicz – Instytut Chemii Przemysłowej opracował innowacyjną technologię, dzięki której miliony ton odpadowej biomasy roślinnej z polskiego przemysłu rolno-spożywczego – obierek, wytłoków owocowych, łupin i innych pozostałości – zamiast trafiać na kosztowną utylizację, stają się pełnowartościowymi surowcami chemicznymi. Powstają z nich biopoliole, które mogą w znacznym stopniu zastąpić komponenty petrochemiczne w produkcji pianek, tworzyw sztucznych i materiałów kompozytowych.

Biopoliole to związki chemiczne zawierające liczne grupy hydroksylowe (–OH), umożliwiające udział w reakcjach polimeryzacji. Stanowią one kluczowy składnik systemów poliuretanowych (PUR/PIR) oraz materiałów na bazie biopolimerów, w tym skrobi termoplastycznej.

W zależności od zaprojektowanych parametrów mogą pełnić różne funkcje: surowca do produkcji pianek poliuretanowych (PUR/PIR), plastyfikatora i modyfikatora właściwości skrobi termoplastycznej (TPS), komponentu materiałów biodegradowalnych i kompozytowych.

Proces, w którym powstają biopoliole z odpadów polega na kontrolowanym upłynnianiu biomasy odpadowej w obecności niskocząsteczkowych polioli oraz odpowiednio dobranego katalizatora. Naukowcy precyzyjnie optymalizują parametry reakcji – temperaturę, czas, proporcje składników i rodzaj katalizatora.

Dzięki temu instytut nie oferuje jednego uniwersalnego produktu. Każdy biopoliol jest projektowany indywidualnie pod konkretne zastosowanie, tak aby dokładnie spełniał wymagania dotyczące reaktywności, lepkości, stabilności termicznej i kompatybilności z innymi składnikami systemu.

Gdzie opisywana nowość znajduje zastosowanie?

To przede wszystkim pianki poliuretanowe (PUR/PIR) W tym segmencie kluczowa jest wysoka reaktywność i stabilność struktury. Opracowane biopoliole zapewniają precyzyjną kontrolę procesu spieniania, jednorodną i stabilną strukturę komórkową, wysoką powtarzalność parametrów technicznych, możliwość pełnego zastąpienia polioli syntetycznych pochodzenia petrochemicznego.

To także skrobia termoplastyczna (TPS). W przypadku materiałów na bazie skrobi biopoliole działają bowiem jako skuteczne plastyfikatory. Poprawiają elastyczność materiału, ułatwiają jego przetwarzanie oraz ograniczają nadmierną wrażliwość na wilgoć, nie powodując przy tym niepożądanego usieciowania struktury.

Różne rodzaje biomasy odpadowej mają odmienny skład chemiczny. Instytut traktuje tę naturalną zmienność jako atut, który pozwala projektować biopoliole o precyzyjnie określonych właściwościach mechanicznych i użytkowych. Ponadto biopoliole mogą być dalej modyfikowane chemicznie, co otwiera drogę do rozwiązań całkowicie szytych na miarę konkretnych aplikacji.

Technologia opracowana w Łukasiewicz – Instytucie Chemii Przemysłowej to praktyczny przykład gospodarki obiegu zamkniętego – zamiana problemu utylizacji odpadów w realną szansę na zmniejszenie zależności polskiego przemysłu od surowców kopalnych.

biopoliole Łukasiewicz – Instytut Chemii Przemysłowej badania i rozwój

Podoba Ci się ten artykuł? Udostępnij!

Oddaj swój głos

Ten artykuł nie został jeszcze oceniony.